Çocuk Olmak

2823702-cocuk-kalbi Çocuk Olmak

Elinden düşürüp kırdığı bardakla birlikte tiz bir ses yükseldi, “sakar” diye. Boynunu büküp gizlendi masanın altına, susuzluğu ile birlikte…
***
Yapbozlardan sıkılıp legolarını döktü yere, kocaman bir kule inşa etmeye
koyuldu. En tepesine oturup bulutlara dokunmayı hayal etti. Bir kuş cik cik
diyerek yanına ilişti. O sırada ayağına lego batan ablası “ne biçim çocuksun” diye bağırdı.
Kulesi yıkıldı. Kuşu uçtu. Küçük kalbi kırıldı. Bulutlar uzaklaştı.
***
Neşe içinde şarkı söylemeye başladı. “Kes sesini, başımı şişirdin” dedi annesi.
Sesini kesti ve bir daha hiç şarkı söylemedi.
***
Kardeşi oyuncağını sakladı. Geri almaya çalışırken babası geldi ve “Sen
büyüksün, utanmalısın!”, dedi . Evet bir yaş büyüktü!
Utandı çocuk, hakkını aramaktan vazgeçti.
***
Küçük bir kalbi vardı çocuğun, kâh pır pır uçan kâh heyecandan pıt pıt atan.
Mavi, yeşil, turuncu ,pembe tonlarında bir dünyası vardı büyükler tarafından renkleri soldurulan.
Umut ağacına tutunup ayağa kalkmaya çalıştıkça çocuk, dizlerinin üzerine
yeniden düştü hep.
İşte hayat denilen yolculuğu böyle tanıdı.

Bunlar da hoşunuza gidebilir...

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

%d blogcu bunu beğendi: