Evim

s-8d3dd9b81915b8e6e717aaeb68b752fac7e476e7 Evim

Evim

Bir yer getirin aklınıza; bütün yorgunluğunuzu attığınız,üzüntünüzü,sinirinizi ,kederinizi portmantoya asıp huzura kavuşabildiğiniz… nasıl tasvir ederdiniz acaba? Hani kimisi dağları sever yüzüne sert çarpan rüzgarları, kimi deniz kenarını hafif meltemi teninde hissetmeyi. Bazen güneşin doğuşundadır huzur tan vakti,o yükseldikçe dağların ardından içindeki huzurda artar. Belki de aradığın şey mehtaptadır,batan güneşle birlikte bütün o kötü zamanlar yok olur gider dağların ardına, bilirsin artık yarın yeni güneş doğacak. Resimlerde betimleme şekli değişse de tasvir edilen konu hep aynı aslında. Sanatçılar,karakterler değişiyor ama her resmin önünde aynı duyguyu hissediyorsunuz. Bildiniz mi onu? Huzur..

Kimi kitap okur,kimi uyur. Bazıları sert müzik dinler,bazıları sadece dinler. Ben evime giderim. Her halimin duygusunu evimde yaşarım. Hüznümü cam kenarındaki koltuğumda kitap okuyarak dağıtıyor, sevincimi mutfağımda güzel lezzetler yaparak kutluyor, sinirimi yatağımda uyuyarak geçiriyor, bir fincan kahvemle sessizliğin en güzel melodilerini evimde dinliyorum. Sığındığım, korunduğum, güvendiğim, kalem, kulem, mabedim. Ben her halimde evime gidiyorum.

İşte seni tanımak da böyle bir şeydi. O günden beri neyim var neyim yoksa sen oldun. Sana koştum,sana konuştum,sana sustum.. sana uyudum, sana uyandım,sana acıkıp sana susadım. Aşım sen, hüznüm sen,sevincim sen, umudum sen. Ben olan ne varsa hepsi sen. Adınla başlayıp adınla bitiyor her hikayem,zaten isminin geçmediği cümleleri almıyorum lugatıma. Kursam da eksik kalıyor,hep bir imla hatası. Türkçenin kurallarını karşılamıyor. Ya devrik cümle oluyor ya anlatım bozukluğu. Oysa adınla adım en güzel aşk tamlaması oluyor kitaplarda okutulmayan.

Çocukluğumun geçtiği sobalı sıcacık evimi özler gibi seni özlüyorum. Kusuruma bakma bazen adını unutuyorum. Çünkü seni kim sorsa EVİM diyorum.

Kiraz Ertuğan

1989 Mersin/Anamur doğumluyum. İlköğrenimi Anamur İlköğretim Okulunda, Ortaöğrenimimi Anamur Lisesinde tamamladım. Yükseköğrenimimi Çankırı Karatekin Üniversitesi’nde Orman Mühendisi olarak bitirdim. Okuma yazmayı öğrendiği andan itibaren duygularını karalamaya başlayan ben, babasının cesaretlendirmeleriyle eline kalem almış günümüz acemi muharrirlerinden sadece biriyim. Ankara da devam ettiği hayatında; yaşadıkça yazan değil,yazdıkça yaşama tutanan aranızdan biri..

Bunlar da hoşunuza gidebilir...

2 Cevaplar

  1. Büşra dedi ki:

    Insanların düşüncelerine tercüman olmak işte böyle bir şey

  2. Lütfiye çotur dedi ki:

    Okurken nerelere gittim anlatamıyorum bile. Ama şunu dedim herkesin bi evi olmalı 🙂

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

%d blogcu bunu beğendi: